De schietpartij in een Amish schooltje in Lancaster County, nu iets meer dan een jaar geleden. 2 oktober 2006 drong de 32-jarige Charles Roberts het ene klaslokaaltje binnen van de Amish school in Lancaster County.

Verschil vrok (Roberts) en vergeving (amish)

In de prachtige heuvels van Pennsylvania leidt een toegewijde groep christenen een eenvoudig leven zonder auto’s, elektriciteit of moderne machines. Zij werken hard en leiden een rustig, vredig leven, in afzondering van de wereld. Het meeste voedsel komt van hun eigen boerderijen. De vrouwen naaien en breien en weven hun kleding, die zedig en eenvoudig is. Ze heten de Amish.

Een melkwagenchauffeur van 32 jaar woonde met zijn gezin in de buurt van hun gemeenschap in Nickel Mines. Hij was zelf geen Amish, maar hij moest bij veel Amish-zuivelbedrijven melk ophalen. Daar kreeg hij de bijnaam ‘de stille melkman’. In oktober vorig jaar raakte hij ineens alle rede en beheersing kwijt. In zijn gekwelde gedachten gaf hij God de schuld van de dood van zijn eerste kind en enkele verwrongen herinneringen. Hij stormde zonder dat daar reden toe was de school van de Amish binnen, liet de jongens en de volwassenen gaan en bond de tien meisjes vast. Hij schoot op de meisjes, waarbij hij er vijf doodde en vijf verwondde. Daarna benam hij zich het leven.

Dit schokkende geweld veroorzaakte groot verdriet onder de Amish, maar geen woede. Er was pijn, maar geen haat. Zij vergaven onmiddellijk. Ze begonnen meteen gezamenlijk het gekwelde gezin van de melkman de hand te reiken. Toen zijn familie na zijn begrafenis in zijn woning bijeenkwam, kwam er een Amish-buurman, sloeg zijn armen om de vader van de dode schutter heen en zei: ‘Wij vergeven u.’

Amish-leiders bezochten de vrouw en kinderen van de melkman om hun medeleven, vergiffenis, hulp en liefde te betuigen. Ongeveer de helft van de rouwenden bij de begrafenis van de melkman waren Amish. De Amish op hun beurt nodigden de familie van de melkman uit om de uitvaartdiensten voor de gedode meisjes bij te wonen. Er daalde een opmerkelijke vrede neer op de Amish toen hun geloof hen door deze crisis heen hielp.

Een welsprekende plaatselijke inwoner gaf deze samenvatting van de tragedie: ‘We spreken allemaal dezelfde taal, en niet alleen Engels, maar een taal van zorgzaamheid, een taal van gemeenschapszin en een taal van dienstbetoon. En ja, een taal van vergiffenis.’

Het was een verbazende uitstorting van hun volledige geloof in de leringen van de Heer in de bergrede: ‘Hebt uw vijanden lief en bidt voor wie u vervolgen.’

De familie van de melkman die de vijf meisjes doodde, gaf de volgende verklaring uit:

‘Aan onze Amish-vrienden, buren en omwonenden:

‘Onze familie wil u allen laten weten dat wij overweldigd zijn door de vergiffenis, genade en barmhartigheid die u ons hebt betoond. Uw liefde voor onze familie heeft bijgedragen tot de genezing die wij zo dringend nodig hebben. De gebeden, bloemen, kaarten en geschenken die u ons hebt geboden, hebben ons op onbeschrijflijke wijze ontroerd. Uw mededogen heeft zich uitgestrekt tot buiten ons gezin, buiten onze gemeenschap en verandert de wereld, en daar danken wij u oprecht voor.

‘Weet dat ons hart gebroken is door het gebeurde. Wij voelen groot verdriet voor al onze Amish-buren die wij hebben liefgehad en nog steeds liefhebben. Wij weten dat er nog veel moeilijke dagen in het verschiet liggen voor alle families die dierbaren zijn kwijtgeraakt, dus blijven wij op de God van alle troost hopen en vertrouwen in ons aller pogingen om ons leven weer op te pakken.’

Hoe kon die hele groep Amish blijk geven van zo’n vergiffenis? Dat kwam door hun geloof in God en hun vertrouwen in zijn woord, wat diep in hun wezen geworteld is. Zij zien zichzelf als discipelen van Christus en willen zijn voorbeeld volgen.

Veel mensen die van het drama hoorden, stuurden de Amish geld voor de ziektekosten van de vijf overlevende meisjes en de begrafeniskosten van de vijf die waren gedood. Als een verder bewijs van hun discipelschap besloten de Amish een deel van het geld aan de weduwe van de melkman en haar drie kinderen te geven omdat ook zij slachtoffer van dit verschrikkelijke drama waren.

-----------------------------------

De Amish verwerkten hun verdriet en rouw op een waardige en serene manier en helemaal volgens de regels van hun geloof en overtuiging namen ze ook de moordenaar op in hun gebed en nodigden zijn weduwe uit voor de begrafenisplechtigheid...

Roberts voede zijn haat en verdriet tot het alleen nog meer verdriet bracht. Jaren lang bouwde hij een haat op tegen iedereen en God om onvoldaan te sterven.

Een chinees spreekwoord zegt: "wie voor wraak kiest moet 2 graven delven" en de mafia moorden destijds onderling bewijzen dat je zelfs heel veel graven moet delven als je je door wraak laat leiden.

Slachtoffers vragen vaak dat de dader gepijnigt zou worden even erg (of erger) dan hun slachtoffers. Toch zou dit nooit genoeg bevrediging kunnen geven om de pijn te verminderen. Alleen vergeven doet de pijn langzaam smelten.

Vergeven is niet goedkeuren, maar is het niet toerekenen van kwaad en dus niet toelaten dat satan nog meer slachtoffers maakt. Het is je verdriet afgeven aan de Heer en Hem laten beslissen wat er mee moet gebeuren.